Cebula
Allium cepa L.
Jest to bylina o cebuli brązowej, łuskowa-tej. Liście są okrągłe w przekroju, dęte, łodyga kwiatostanowa wzniesiona, zgrubiała u nasady, zakończona baldachem złożonym z białawych kwiatów. Owocem jest torebka zawierająca czarne nasiona. Gatunek powstał w kilku ośrodkach ewolucji znajdujących się w Azji. Uprawiana była od niepamiętnych czasów w Mezopotamii, w Indiach i krajach śródziemnomorskich jako roślina warzywna i lecznicza.
Rzymianie rozpowszechnili ją aż po najdalej wysunięte na północ regiony Europy. Obecnie cebula należy do roślin najpowszechniej uprawianych na całym świecie, a jej liczne formy i odmiany zajmują tysiące hektarów gruntów ornych.
Zastosowanie lecznicze mają same cebule (Bulbus Cepae), które mogą być zbierane ręcznie lub maszynowo. Suszy się je rzędami na polu, następnie czyści, sortuje i przechowuje w miejscu suchym, chronionym przed mrozem. Cebule zawierają olejek eteryczny, cukry, witaminy i związki mineralne. Odznaczają się przede wszystkim zawartością związków organicznych siarki (antyseptyki roślinne), działających antybiotycznie.
W stanie (świeżym cebula przynosi ulgę przy chorobach górnych dróg oddechowych, zwłaszcza łagodzi kaszel, katar, nieżyt oskrzeli i inne choroby, w których zwalczaniu pomocne jest działanie dezynfekujące tego antyseptyku roślinnego. Cebula działa również dezynfekujące na przewód pokarmowy, łagodzi zaburzenia żołądkowe i jelitowe oraz wypędza pasożyty jelit. Działa żółciopędnie i moczopędnie oraz obniża poziom cukru we krwi. Roztarta cebula łagodzi podrażnienie wywołane ukłuciami owadów. Suszona traci swą skuteczność.
Okres kwitnienia: VI-VIII Zbiór cebul: VII-IX
