Łopian większy
Arctium lappa L.
Jest to roślina dwuletnia o brunatnym korzeniu palowym i różyczce wielkich liści - w pierwszym roku, a wysokiej, kanciastej łodydze z naprzemianległymi liśćmi - w drugim roku. Kuliste koszyczki złożone z kwiatów purpurowej barwy, chronione przez okrywę z haczykowatych łusek, są zebrane w baldachogrona. Owocem jest niełupka. Jest to pospolity gatunek na przychaciach, śmietniskach, rumowiskach lub w zaroślach. Dawniej stosowany był jako moczopędny, oczyszczający krew i leczący choroby układu płciowego, zaś olej łopianowy (Oleum Bardanae) stosowano na porost włosów.
Zbiera się korzenie (Radix Bardanae) roślin jednorocznych lub roślin, które przezimowały, zawsze jednak przed kwitnieniem. Po oczyszczeniu i starannym umyciu przecina się największe korzenie wzdłuż. Aby zachować jak największą ilość substancji czynnych, zanurza się korzenie we wrzącej wodzie przed samym suszeniem. Suszy się w suszarni w temperaturze nie przekraczającej 35 °C. Korzeń zawiera inulinę (27-45 %), olejek eteryczny (do 0,2 %), śluz, garbniki, substancje przeciwbakteryjne i bakteriosta-tyczne i in.
Wchodzi w skład mieszanek stosowanych pomocniczo w leczeniu cukrzycy. Działa również moczopędnie i na-potnie. Stosowany zewnętrznie działa korzystnie na skórę i błony śluzowe.
Łopian pajęczynowaty (A. tomento-sum) i łopian mniejszy (A. minus) mają tę samą wartość terapeutyczną.
Okres kwitnienia: VII-IX Zbiór korzeni: III-IY i IX-X
